Muse'un Exogenesis Hikayesi

Şahsi olarak favori Muse albümüm The Resistance'ın sonu ileride kısmen yaşayabileceğimiz bir hikayeyi anlatıyor.

3 parçadan oluşan Exogenesis Senfonisi, kısaca insanlığın dünya kaynaklarını tüketip yaşamak için başka gezegenlere gitmesini öyküleştiriyor.

Exogenesis ismi ise Panspermia hipotezinden geliyor.

Bu hipotez M.Ö. 5. yüzyıl civarında Yunan filozof Anaxagoras tarafından ortaya atılıyor ve dünyadaki yaşamın uzaydan gelen meteorlarla ve kuyruklu yıldızlar gibi dış etkenlerle başladığını iddia ediyor.

Exogenesis'in kelime anlamı da zaten "Dışarıdan Oluşum" demek.

Exo =dışarıdan + genesis =oluşum

Exogenesis, Muse'un klasik müzik yönünün de en net ortaya çıktığı eser.

Grup, piyano kısımlarını yıllar önce yazmış ama şarkılara nasıl yedireceğini çözememiş.

Bas gitarist Chris de bir röportajda, şarkıdaki piyano bölümlerinin uzun süredir var olduğunu söylemiş.

Matt, 2007 yılındaki bir röportajda Exogenesis için “Black Holes and Revelations için fazla progresif ve senfonik” bulduğunu bu yüzden besteyi nadasa bıraktığını belirtiyor.

Matt ayrıca Mart 2008’de verdiği bir röportajda “15 dakikalık bir space-rock solosu” tasarladığını belirtiyor.

İşin aslında Exogenesis'in 2005 yılından beri aslında grubun belleğinde olduğunu söyleyebiliriz.

Fikir ve piyano kısımlar varmış fakat bir albüme uyarlayabileceklerini çözememişler.

Taa ki 2009'a kadar... Resistance'la oldukça uyumlu olan bu klasik eser tam Muse'luk bir kapanışa imza atmalarını sağlıyor.

Albümün üst sıralarındaki şarkılarla hem müzikal hem de hikayesel olarak mükemmel uyumu, bize harika bir final sunuyor.

Hikayeye geçelim...

Bölüm 1 (Overture)

İlk bölüm Overture, Matt’e göre, “Medeniyetin sona ereceğini kabullenmiş, bezgin bir kabulleniş hâlini anlatıyor.”

(Bu arada Overture, genellikle bir müzik eserinin (çoğunlukla dramatik) orkestral girişine deniyor)

İnsanlar dünyayı sorumsuzca tüketiyor, ormanlık alanları katlediyor, suyu kirletiyor, vahşice madencilik yapıyor. Ufak ve geçici zevkler uğruna doğal kaynakları tüketiyor ve sonunda yaşayacak bir dünya kalmıyor.

Şarkının ilk bölümü sakin ama gergin bir şekilde başlıyor. Gitar ve orkestranın yükselişi ile sonlara doğru bu gerginlik giderek tırmanıyor.

Muse, bu şarkıda enstrümantal olarak fırtına öncesi sessizliği ve kıyameti betimliyor.

Şarkı sözleriyle ise aslında günümüzdeki insanın doğasını sorgulayarak pişmanlığı dile getiriyor.

Şarkı sözleri;

Ruhumu taklit ederken,
Başlangıç şarkımı aşırdın,
Tanrı’nın programında kapana kısıldım,
Ah, kaçamıyorum

Biz kimiz?
Neredeyiz?
Ne zamandayız?
Neden varız?
Biz kimiz?
Neredeyiz?
Neden, neden, neden?

Seni affedemiyorum,
Ve unutamıyorum

Biz kimiz?
Neredeyiz?
Ne zamandayız?
Neden varız?
Biz kimiz?
Neredeyiz?
Ne zamandayız?
Neden buradayız?

Bölüm 2 (Cross-Pollination)

Bu bölümde artık insanlık soyunu devam ettirmek için bir çözüm buluyor. Dönüşü olmayan bir yolculuk başlıyor. (Tıpkı Interstellar filmindeki gibi)

Matt'in de dediği gibi "Bölüm 2, astronotların başka gezegenleri bulup yerleşme çabasının başarılı olacağına dair az da olsa bir umut taşıyor; aynı zamanda bunun son umut olduğunun da farkında olunmasını yansıtıyor.”

Şarkı aslında astronotların arkasından yakılan bir ağıt gibi.

İnsanlığın son umudu bir gemiyle uzaya gidiyor.

“Cross-Pollination” (çapraz tozlaşma) başlığıyla da doğrudan panspermia hipotezine gönderme yapılıyor.

Şarkıda geçen "kodlarımızı yıldızlara yay" sözü de bu hipoteze bir atıf.

Şarkı sözleri:

Kalabalıkların üzerine yüksel
Ve zehirli bulutların içinden geç
Dış küreyi yar
Tüm korkularımızın sınırını

Seninle huzur buluyoruz
Sana güveniyoruz
Bu senin elinde

Kodlarımızı yıldızlara yay
Hepimizi kurtarmalısın
Kodlarımızı yıldızlara yay
Hepimizi kurtarmalısın

Söyle bize,
son dileğini söyle
Artık biliyoruz, asla geri dönemeyeceksin
Söyle bize,
son dileğini söyle
Onu tüm dünyaya anlatacağız

Bölüm 3 (Redemption)

Son bölüm Redemption ise kurtuluşu anlatıyor. Şarkı da zaten diğer iki şarkıya göre daha umutlu tınlıyor.

Çünkü; astronotlar insanlığın soyunun devam edebileceği bir gezegen buluyor. Yeniden başlamak istiyorlar ama yine de insanlık hakkında şüpheleri var.

Matt final bölümünü, "Astronotların bu yaşananların devasa bir döngü olduğunu fark ettikleri ve insanlık değişmedikçe her şeyin tekrardan yaşanacağını anladıkları kısım" olarak tanımlıyor.

Şarkı sözleri de bu duruma gönderme yapıyor.

Eski sevgiliye her şeyi unutup yeniden başlayalım der gibi temiz bir sayfa açmaya çalışıyorlar... Sonuç yine hüsran olmasa bari...

Şarkı sözleri:

Hadi yeniden başlayalım

Neden her şeye yeniden başlayamıyoruz?

Sadece yeniden başlamamıza izin ver

Ve iyi olacağız
Bu sefer…
Doğru yapacağız

Kendimizi affetmek için son şansımız bu...

Kısacası Muse günümüzdeki gerçek sorunlardan yola çıkarak yine distopik bir hikayeyi bize müzik yoluyla aktarıyor.

İnsanlığın yaşadığı hayat tarzını sorgulatıyor. Sömürünün boyutun gösteriyor.

Artık tüketilen doğal kaynaklarla ve kirletilen çevreyle sonumuzun Exogenesis(Overture) kısmındaki gibi olacağı kesin gibi gözüküyor.

Kaynak: Musewiki